Alleen Wat het me meest is bijgebleven van mijn reis van vorig jaar in Afghanistan is hoe erg het leven van een vrouw in Afghanistan verschilt van dat mijne. Samen met een ander journaliste van Afghaanse komaf verbleef ik een maand in Kabul. Ik geloof dat iedereen die ik ontmoette verontwaardigd was dat ik als meisje alleen (twee vrouwen betekent daar dus alleen) naar Afghanistan was afgereisd terwijl een vrouw daar nauwelijks alleen op straat mag lopen.
Je ziet ze wel af en toe alleen lopen. Maar je wordt al gauw een bezienswaardigheid als je een verkeerde beweging maakt of net iets te luid praat. Nou moet ik zeggen dat zelfs mijn familie in het westen mij voor gek verklaarde dat ik de reis (zonder ouders betekent dus alleen) ging maken. Iedere keer als we vrienden en familie bezochten tijdens onze reis in Kabul vertelden we de meisjes wat we allemaal hadden gedaan en waar we waren geweest. We vertelden ze over pasgeopende winkels en shoppingmalls die zij nog niet hadden gezien. Het kwam er opneer dat wij in een maand meer hadden gezien dan zij in hun hele leven.
Nooit gedacht dat dit moment zou aanbreken.Het zweet staat op mijn rug maar toch trek ik mijn lange bruine ribjas aan. Mijn armen zijn gevoelloos. Buiten staat de felle zon aan een blauwe heldere hemel. Langzaam zie ik iedereen voor mij opstaan. Ik kan me er niet toe zetten om mezelf in beweging te brengen. Uiteindelijk loop ik dan toch met een verstarde blik naar de uitgang bijna in trance langs de vliegtuigstoelen.In mijn gezicht briest een frisse wind maar het lijkt wel alsof mijn luchtwegen dichtgeknepen worden. Zenuwachtig trek ik voor de zoveelste keer mijn hoofddoek die telkens afglijd strakker over mijn hoofd. Met trillende handen houd ik het bruine lap stof, dat mijn haar en mijn voorhoofd bedekt, vast onder mijn kin.
Wereldwijd zijn er ruim 12 miljoen vluchtelingen en 25 miljoen ontheemden. Ontheemden zijn vluchtelingen binnen de eigen landsgrenzen. Mensen vluchten uit vrees voor geweld of hun eigen leven.De meeste vluchtelingen komen uit oorlogsgebieden of dreiging daartoe. Anisa Watanyar is gevlucht uit Afghanistan uit vrees voor leven van haar en haar familie.
Bekijk hieronder het fragment waar Anisa Watanyar haar ervaringen als vluchteling aan ons vertelt :
Na de Mona Lisa is het misschien wel het beroemdste portret ter wereld:
de foto van het Afghaanse meisje die met priemende groene ogen de
camera in blikt
De
foto, van National Geographic-fotograaf Steve McCurry, heeft duizenden
mensen geintrigeerd. Wie is zij en wat is er sinds 1984, toen de foto
van haar gemaakt werd, met haar gebeurd..
Wie oude schilderijen
bekijkt begrijpt al snel dat vrouwen in het bestuur niet voorkwamen. Vrouwen
hadden dan ook niets te vertellen. Dat bleef zo, ook toen het kiesrecht voor
mannen werd ingesteld. Na afschaffing van de slavernij in de VS kregen alle
burgers stemrecht, maar onder het begrip "burgers" vielen alleen
mannen.
Aan het einde van
de 19e eeuw begonnen sommige vrouwen zich tegen deze situatie te
verzetten. Als oorzaken kunnen de industrialisatie en de verbeterde
communicatiemogelijkheden worden aangevoerd. Vooral jonge onafhankelijke vrouwen
begonnen zich af te vragen waarom ze niets te vertellen hadden. Het werd tijd
dat de vrouw haar eigen beslissingen ging nemen. De beweging maakte zich ook
sterk voor beter onderwijs voor meisjes en een betere wettelijke positie met
betrekking tot echtscheiding en bezittingen. Rond 1895 verscheen voor het eerst
de term "feministe" in de pers.
Afghaanse vrouw en haar uitzichtloze toekomst in Nederland
Overgrote meerderheid van de Afghaanse vrouwen in Nederland kampt met diverse vormen van depressie, stress en vermoeidheid. Dat heeft verschillende psychologische en sociale oorzaken. Het is algemeen bekend dat het verleden van deze vrouwen kenmerkt zich door oorlog en geweld. Sommigen zijn getuige geweest van traumatische gebeurtenissen in eigen land. Aangekomen in Nederland, hebben deze vrouwen nog een lange weg te gaan. De herinneringen en trauma’s achtervolgen hen voortdurend. Ook de onzekerheid over het verblijf in Nederland en de verblijfsstatus zijn op dit moment voor deze Afghaanse vrouwen een nieuw onderwerp om tegen te vechten.
De tweede zondag in mei staat in het teken van de moeder. Het vieren van Moederdag op de tweede zondag is traditie in Denemarken, Italië, Turkije, Australië, België, Amerika, Duitsland en Nederland. Moederdag wordt in veel landen van de wereld gevierd, echter niet altijd op dezelfde datum.
Allereerst wil ik alle moeders van harte feliciteren met hun dag. Voorts wil ik van de gelegenheid gebruik maken om stil te staan bij de cruciale rol van de moeders binnen de Afghaanse cultuur.