Ter waardering voor 8 maart 2009, een avond waar alle Afghaanse vrouwen hun gedichten gingen voorlezen in Oostenrijk, had Saleha Wahab Wassel een schilderij getekend.

 In deze schilderij is de Afghaanse vrouw getekend als een parel die niemand kan beschadigen.

Het blijft een parel al onderuk je het onder een Burca, probeer je het te begraven in zand, verdrink je het in water of verbrand je het in vuur.  De schoonheid van een Afghaanse vrouw zul je niet kunnen beschadigen.

Zo’n mooie schilderij als teken  van een Afghaanse vrouw hoort zeker bij onze talenten thuis.

Wij vrouwen hebben vele talenten en een van deze talenten is, het uiten van de  gevoelens. Gelukkig bestaan er velen manieren om het te uiten, zoals er over te praten of schilderen van je emoties op een doek en natuurlijk  niet te vergeten doormiddel van muziek. Mijn manier is door het op papier te schrijven. Tijdens mijn pubertijd was schrijven het enige uitweg om mezelf te uiten. Sinds dien  ben ik door mijn omgeving aangespoord en gestimuleerd om te schrijven. 

Naar mijn mening heeft iedereen een bepaald talent, maar met oefening kun je veel meer vooruitgang boeken. In de loop van de jaren hebben mijn handen, ogen en mijn blik steeds meer ervaring gekregen door de positieve houding van mijn omgeving.

Hierbij wil ik deze gedicht presenteren over een Afghaanse meisje.