Goedemiddag dames en heren!

Ik vind het een eer om hier vandaag u te mogen toespreken.

Vanuit IndiNet onze hartelijke felicitaties aan Roshan!

IndiNet, dat is een multicultureel netwerk dat bestaat uit een groep vrouwen van verschillende werkachtergrond, leeftijd, etnisch-culturele afkomst. Het bestaat inmiddels ruim 2 jaar en in dat netwerk delen we onze kennis, kunde en passie en voeden en inspireren elkaar op allerlei manieren.

We zij blij dat uw voorzitter Anisa Dehzad lid is van IndiNet, waardoor IndiNet en Roshan met elkaar verbonden zijn en elkaar kunnen versterken.

Concreet is bijvoorbeeld net afgesproken dat één van de volgende bijeenkomsten van IndiNet georganiseerd zal worden in samenwerking met Roshan. Een mooi vooruitzicht!

Anisa stelde mij twee vragen:

1) Wil  je vanuit je eigen ervaringen, visie en betrokkenheid aangeven wat volgens jou belangrijk is bij het vinden van een eigen plek in een nieuwe omgeving, hoe je thuis te gaan voelen in een nieuw land;
2) Wil je vanuit IndiNet vertellen waarom volgens jou een netwerk of vereniging zo belangrijk is.

Over beide punten wil ik graag iets zeggen.

Wat vind ik belangrijk bij het inburgeren, het wortelen in een nieuwe woonplek?
Hoe zit dat bij mij?

Regelmatig krijg ik de vraag ‘Waar kom jij vandaan?’. Ik word daar altijd een beetje zenuwachtig van, want waar kom ik eigenlijk vandaan? Eigenlijk weet ik geen goed antwoord op die vraag.

Volgens mij  paspoort ben ik Nederlands, ik heb de Nederlandse nationaliteit, Nederlands is mijn moedertaal, ik ben geboren en grotendeels opgegroeid in Nederland, ik ken de weg hier, maar … is Nederland mijn land?

Mijn beide ouders en hun voorouders komen uit de ‘Oost’, het voormalige Nederlands-Indië. Min bloed, mijn genen wortelen in wat nu Indonesië is. Maar … is Indonesië mijn land?

De gemeenschap waar ik bij hoor, de Indische Nederlanders, is gemengdbloedig. Dat wil zeggen dat wij voortkomen uit grofweg Europese en Indonesische volkeren, soms aangevuld met Chinese, Japanse of Afrikaanse voorouders. Internationaal worden we Eurasians genoemd, een naam die eigenlijk passender is.

In mijn geval bijvoorbeeld komen mij directe voorouders uit Frankrijk, Zwitserland, Portugal, de Molukken en Sulawesi. Bij andere Indo’s is er een andere mix, maar … altijd een mix.

Dus is Indonesië, het land waar ik slechts één keer in mij leven ben geweest - ‘terug’ naar het land van mijn ouders - mijn moederland dus … wel mijn land?

Zelf ben ik in mijn kinderjaren deels opgegroeid in Suriname, aan de andere kant van de wereld, in de West. Een land met een eveneens gemengdbloedige bevolking.

Door allerlei omstandigheden – slavernij, behoefte aan arbeidskrachten, handel en zo meer - zijn daar mensen ‘geland’ vanuit Afrika, India, China, Latijns-Amerika, Europa. De oorspronkelijke Indianen maken  maar een klein onderdeel uit van de totale bevolking.

Ik ben daar naar school gegaan, heb daar de vruchten gesmaakt, de zon gevoeld, ben verbonden met die grond, maar … is Suriname mijn land?

Eerlijk gezegd weet ik het antwoord niet op de vraag waar ik vandaan kom. Ik heb een moederland, een vaderland en een kinderland en ik ben niet de enige.

Heel veel gemeenschappen leven, net als de mijne, in diaspora. De Afghanen denk ik, ook.  Eeuwenlang zijn mensen in groepen of individueel over de wereld getrokken, op zoek naar een beter leven of ‘uitgespuugd’ door hun eigen land, gedwongen door politieke, economische, familieomstandigheden.

Het is van alle tijden en zal ook altijd zo blijven.

Dus zullen mensen ook altijd weer opnieuw moeten zien te wortelen, een plek zien te vinden, zich inburgeren en zich thuis gaan voelen in een nieuw land.

Om antwoord te geven op de eerste vraag van Anisa, zijn voor mij daarbij in elk geval drie dingen van belang:

1) Wees nieuwsgierig naar je nieuwe omgeving, dwz kijk, voel, luister, snuffel. Probeer de nieuwe omgeving te doorgronden, te leren kennen. Hoe doen ze dit, hoe leven ze, wat vinden ze belangrijk hier, waarom gebeurt dat zo en niet zo, wat is anders, wat is hetzelfde? Gemakkelijk daarbij is de taal te leren van je nieuwe omgeving. Door te verstaan wat mensen zeggen en jezelf verstaanbaar te maken, is het gemakkelijker om contact te maken en door contact met elkaar te maken, leer je elkaar kennen en waarderen. Is er ruimte om uit te wisselen. Doe dat met een open blik. Wat je ziet is niet per se goed of slecht, het is wel vaak een gegeven. Leer het kennen en doe daar je voordeel mee;

2) Verloochen je afkomst niet. Verloochen je afkomst nooit! Blijf koesteren èn voeden wat je meegenomen uit je eigen land en geef het door aan je kinderen. De eerste generatie die in het nieuwe land zijn weg moet vinden, heeft alles nog vers in haar geheugen, kent de informatie van de eigen cultuur uit de eerste hand. Als zij hun ogen sluiten, en terugdromen naar het eigen moederland, hoeven ze weinig moeite te doen om de kruiden te ruiken, de wind te voelen, specifieke geluiden op te roepen en zich te herinneren hoe het land vibreert. Koester dat en geef het door aan de volgende generatie die nog steeds een band heeft met dat moederland, ook al zal dat per generatie minder uit eigen ervaringen zijn. Het is voor mij ook vooral via mijn ouders, ooms, tantes voelbaar in de manier van doen, de klank van de verhalen, de geuren van het eten. Okay, jij bent misschien uit je land, maar het land verdwijnt nooit uit jou. Het is belangrijk dat te onthouden, te leren kennen om zaken te kunnen plaatsen. Vergeet dat niet en doe daar je voordeel mee.

3) Zoek en maak de verbinding met beiden  landen, gemeenschapen, culturen, voed het, koester het, houd of maak het je eigen. Hoe meer je weet van beide kanten, hoe vrijer je je kunt bewegen. En aangezien we allemaal wereldburgers zijn, zijn er altijd verbindingen te maken met elkaar. Misschien als vrouwen onder elkaar, zoals Roshan en IndiNet. Of als mensen die van muziek houden, ongeacht of ze elkaars taal spreken. Of inderdaad als mensen met een gemeenschappelijk thuisland. Verbindingen zijn altijd te maken.

Dat brengt me op de tweede vraag. Het belang van een vereniging, netwerk.

Ja, heel belangrijk. Het is een manier om je ervaringen te kunnen delen, informatie uit te wisselen,elkaar te helpen en steunen èn plezier te maken, want ook dat is belangrijk. Hoe meer je deelt met lotgenoten en bondgenoten, hoe meer je weet, hoe sterker je je wortelen kunt, hoe meer je je op je gemak voelt, hoe vrijer je bent.

Ik wens u dan ook een krachtige verbinding toe.

Ter afronding wil  ik graag eindigen met het voordragen van één van mijn gedichten, die over dit thema gaat en als titel heeft: ‘Binding’. 
 
BINDING

ze kijkt in de spiegel
ziet het kleed dat haar
als een tweede huid
omhult, soepel geweven in
onbestemde mengkleuren

tastend glijdt ze
met haar blik over
schouders
heupen
enkels

hapert even

dan sluit ze haar ogen
en daalt af in
zichzelf

verwondering tintelt in haar

zoveel draden door
geduldige moeders
met zorg geknoopt
tot ingewikkelde patronen

zoveel tranen en
stille geheimen
verstolen weggestopt
in losvallende plooien

hoe ze hun kindskinderen
zagen opgroeien in onbekend land
hen voedden met kruiden van
oude geboortegrond, hoe
ze verlangen overleefden

voorzichtig trekken haar vingers
het zachte hemd wat omhoog
leggen scherpe sporen bloot
littekens van een ver en
vreemd verleden

huivering trekt door
haar lichaam, ontaardt
in machteloze woede

instinctief werpt ze
het knellende omhulsel
van zich af

ze rilt

zich plotseling
bewust van haar naaktheid
de lap terra, oker, verschoten
indigo aan haar voeten

schaamte raast in haar

met kracht dwingt ze
zichzelf te kijken
- zoete verbondenheid
bittere gebondenheid -
van voetzolen tot kruin
lichten tekens op

verbinden
laten los

dan recht ze haar rug
en wandelt

vrij

Carola Eijsenring


INDIGO-WERELD
Carola Eijsenring
Sansovinostraat 38
5624 JX Eindhoven
T 0640 552 202
E Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
I www.indigo-wereld.nl